15. Du traumst von den Ende um nochamal vor anzufangen

Mażysz o końcu by znów zacząć od początku 

Rano ułożyłam Larę wygodnie i wyszłam ze szpitala. Wczoraj Bill zabrał się z Tomem, zostawiając mi auto. Otworzyłam czerwone ferrari i wsiadłam do środka.

Jechałam z uśmiechem na twarzy, zdążyłam już zatęsknić za Billem i jego domem. 

W domu było cicho. Wszyscy jeszcze spali, był ogromny bałagan. Wszędzie porozrzucane butelki i puszki po piwie..

Na kanapie w salonie spał Tom. Poszłam do sypialni, bo tam miałam nadzieję zastać Billa. Nie pomyliłam się...ale nie był sam...

- puka się - usłyszałam hamski zarzut ze strony brunetki.

- moja głowa - Bill się obudził

- dobrze ci było ? - spytała kobieta przesłodzonym głosikiem.

- tak.. - zamruczał .. i nagle coś do niego dotarło - Ria ?? !!! co ?? !

- Bill .. - wyszeptałam i po policzkach poleciały łzy... - ty draniu ... - i uciekłam

- Bian, to nie tak !! - biegł za mną zapinając spodnie - kochanie zaczekaj...

Nie słuchałam, wybiegłam na ulice... i wtedy się odwróciłam, by ocenić odlegość w jakiej się znajdował.

- Bian ! - zobaczyłam przerażenie w jego oczach, a potem był już tylko pisk opon .. i ból.

Po sekundzie znalazł się przy mnie Bill.

- Bianko - rozpłakał się - To moja wina - Tom dzwonił po pogotowie ( on też tu był, więc go obudzili xD )- Bian, będzie dobrze słonko patrz na mnie.

Byłam przerażona, miałam chyba problem z oddychaniem. Nie chciałam być sama w tych męczarniach... tego się obawiałam.. że sobie pójdą.

- Bill... - wyjęczałam na tyle ile miałam sił - zostań

- kochanie, jestem tu... nigdzie nie idę. Jestem obok, nie bój się... wszystko będzie ok - złapał mnie za ręke.

Usłyszałam dźwięk nadjeżdżającej karetki i zapadła ciemność.

*

Obudziłam się w szpitalu. Pojęcia nie miałam po co tu jestem, miałam chyba skręconą rękę... i coś z żebrami...Do czasu kiedy zobaczyłam czekoladowe teńczówki mojego męża, który całą radośc i miłośc jaką mi dawał oddał innej kobiecie. Zaczęłam żałować że się obudziłam , że żyje.

- Bianko - uśmiechnął się - jak dobrze że już tu jesteś.

- wyjdź z tąd - powiedziałam wściekle

- Bian, ja ci wytłumacze

- nie ma tu nic do tłumaczenia, zdradziłeś mnie 

- byłem piany, Nie chciałem tego !!

- Bill wyjdż. Nie chce cię już znać

- ale..

- wyjdź... proszę !

Spuścił głowę i wyszedł, a ja zostałam sama na pustej sali szpitalnej. Poza nim i Larą nie mam nikogo. Zaczełam żałować że go wygoniłam. Będę tu teraz całkiem sama.... Ciekawe co u Lary, ona też będzie sama. Tego się najbardziej obawiałam... moja mała córeczka..

* kilka dni potem *

Wciąż byłam sama, to takie przykre. Zostać samemu w szpitalu gdzie nikt nie powinien być sam  i dotego nie móc widzieć swojego dziecka.

- Bian ? - drzwi się otworzyły ..i..

- Eddie ?? to ty ?

- Bianko, tak mi przykro - przytulił mnie

- ale jak ? co tu robisz ??

- moja siostra tu pracuje, jak dowiedziałem się że tu jesteś to przyszedłem

- wypuścili cię ?? - przerwałam mu

- za dobre sprawowanie

- proszę cię, idź sprawdź co u mojego dziecka, tyle czasu jej nie widziałam

- poproszę moją sis żeby przeniosła ją tu do ciebie.. czekaj ..- wyszedł

*

- Lara ! jak się cieszę że cie widze, tęskniłem maluchu wiesz - zobaczył jak jakiś typ cieszy się na widok jego córeczki - możesz już iść Bill - zwrócil się do niego, poznał ten głos . Eddie ?

- słucham - oburzył się - mam prawo tu być !

- gdzie twoja kochanka ?? - skąd on o tym wiedział - możesz już iść zajmę się nimi

- nie będziesz zajmował się moim dzieckiem - naciskał

- to ona ? - spytała jakąś pani  chirurg

- tak - odparł Eddie 

- śliczna - powiedziała kobieta, wywożąc  dziewczynkę z sali.

- dokąd ją zabieracie - przestraszył się .. jego mała córeczka

- do matki, wiesz jak ona się czuje bez Lary ?! - odparł Edd - a co pan " bogaty dupek " nie może jej tego załatwić. Nie jesteś już potrzebny, zajme się nimi

- nie - cały spokój i cierpliwość jaka Bill miał w tym momencie się wyczerpały,  rzucił się wściekle na Eddiego ...